§ 1
1. Για την εφαρμογή του παρόντος ισχύουν οι κατωτέρω ορισμοί:
α) «εγκαταλελειμμένος οικισμός»: οικισμός ο οποίος εμφανίζεται με μηδενικό πληθυσμό στην απογραφή του έτους 1981 της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛ.ΣΤΑΤ.), καθώς και στην εκάστοτε τελευταία απογραφή, και προϋφίσταται του έτους 1923,
β) «μικρός και φθίνων οικισμός»: οικισμός ο οποίος, κατά την τελευταία απογραφή της ΕΛ.ΣΤΑΤ., εμφανίζει μόνιμο πληθυσμό μικρότερο των εκατό πενήντα (150) κατοίκων, του οποίου ο μέσος ρυθμός μεταβολής του μόνιμου πληθυσμού, κατά την τελευταία τριακονταετία δεν υπερβαίνει το πέντε τοις εκατό (5%) ή είναι αρνητικός, από την απογραφή του μόνιμου πληθυσμού του έτους 2001, και είτε προϋφίσταται του έτους 1923, είτε έχει δημιουργηθεί μεταγενέστερα και έχει οριοθετηθεί με τις διατάξεις για τους μικρούς οικισμούς του π.δ. της 24.4/3.5.1985 (Δ’ 181).
§ 2
2. Για τους εγκαταλελειμμένους οικισμούς της περ. α) της παρ. 1, εφαρμόζεται το άρθρο 102. Για τους μικρούς και φθίνοντες οικισμούς της περ. β) της παρ. 1, εφαρμόζεται το άρθρο 103.