Το σχόλιο της Δευτέρας - Η καθημερινότητα που μάς συρρικνώνει

Αυτό που έχει δείξει η ιστορία είναι ότι οι άνθρωποι, συνήθως μάς φέρονται αναλόγως με το πόσο αντέχουμε και όχι με το πόσο αξίζουμε. Αυτό φυσικά το ζούμε εδώ και χρόνια και στον επαγγελματικό μας βίο. Κάνοντας μια σύντομη ιστορική αναδρομή στις γενικότερες συνθήκες μέσα στις οποίες ασκούσαμε —και ασκούμε— το επάγγελμά μας, είναι ξεκάθαρο πως ποτέ κανείς από τους υπηρεσιακούς παράγοντες δεν μπήκε πραγματικά στη θέση του λογιστή ώστε να κατανοήσει όσα αντιμετωπίζει μέσα στο τοξικό περιβάλλον όπου εργάζεται. Μέσα σε όλα αυτά δεν πρέπει να λησμονούμε πως δε σέβονται ούτε τον άνθρωπο ούτε τον επιστήμονα λογιστή-φοροτεχνικό. Πρόσφατα μίλησαν για το «λάθος» του λογιστή και ύψωσαν το δάκτυλο άνθρωποι που δεν έχουν αναλάβει ποτέ την ευθύνη για τα δικά τους λάθη και παραλείψεις. 

Πέρα από τα πολλά που θεωρώ ότι δεν τα έχουμε συνειδητοποιήσει, αισθάνομαι πως σταδιακά πετάμε αρκετά από αυτά που είχαμε κατακτήσει. Αποδεχόμαστε τη συρρίκνωση του ρόλου και της αξιοπρέπειάς μας, χωρώντας διαρκώς σε μικρότερα καλούπια που άλλοι σχεδιάζουν για εμάς. 

Γνωρίζω πολύ καλά πως ο καταιγισμός των συνεχόμενων αλλαγών και ο βρόχος των προθεσμιών μάς απομυζούν, κάνοντάς μας συχνά να μοιάζουμε ανήμποροι να αντιδράσουμε, παρασυρόμενοι σε μια διαρκή δίνη πίεσης και εξάντλησης.

Όμως, μέσα από τη διαρκή αμφισβήτηση, τη μεθοδική διεκδίκηση και τη συντεταγμένη πορεία, εμείς οι ίδιοι ως άνθρωποι αλλάζουμε κι αλλάζοντας μεταβάλλονται και οι συνθήκες. Είναι σίγουρο πως όταν ρίχνεις έναν τοίχο πρέπει να είσαι προετοιμασμένος για το τι θα αντικρίσεις πίσω του, αλλά και για την πορεία που θα ακολουθήσεις μετά. 

Όλα αυτά όμως δε γίνονται αν εξακολουθούμε να χτίζουμε στιγμές μόνο πίσω από οθόνες ή αν το εγώ στραγγαλίζει το εμείς. Γιατί, δεν υπάρχει κάτι πιο ελπιδοφόρο από το εγώ που γίνεται εμείς κι έπειτα το εμείς όλοι μαζί.

Το μαύρο απ’ τ’ άλλο του μέρος άσπρο είναι. Δική σου δουλειά να τ’ αντιστρέψεις „

Γιάννης Ρίτσος