§ 1
1. Κτήση περιουσίας αιτία θανάτου για την επιβολή του φόρου, είναι η από:
α) κληρονομία, κληροδοσία, τρόπο ή δωρεά αιτία θανάτου ολόκληρης περιουσίας,
β) νέμηση,
γ) σύμβαση ασφάλισης ζωής του κληρονομουμένου, εφόσον δεν ορίζονται στο ασφαλιστήριο οι δικαιούχοι,
δ) αυτασφάλιση του κληρονομουμένου, εφόσον αυτή δεν προβλέπεται από νόμο,
ε) συνένωση επικαρπίας ακινήτων ή κινητών γενικά πραγμάτων με την ψιλή κυριότητα, λόγω θανάτου του επικαρπωτή ή διάλυσης του νομικού προσώπου ή της νομικής οντότητας, αν ο επικαρπωτής είναι νομικό πρόσωπο ή νομική οντότητα, όταν η κτήση ή μεταβίβαση με επαχθή αιτία της ψιλής κυριότητας αυτών και η κτήση της επικαρπίας ή η παρακράτησή της έγιναν από τις 2 Απριλίου 1980 και εφεξής. Στις περιπτώσεις αυτές θεωρείται ότι η επικαρπία περιέρχεται στον κατά τον χρόνο της συνένωσης ψιλό κύριο από τον επικαρπωτή αιτία θανάτου και η αξία αυτής προσδιορίζεται στην αξία της πλήρους κυριότητας, μετά την αφαίρεση από αυτή του τμήματος της αξίας που αναλογεί στο ποσοστό για το οποίο ο ψιλός κύριος είχε υπαχθεί σε φόρο κατά την απόκτηση της ψιλής κυριότητας.
§ 2
2. Η παράλειψη μεταγραφής της αποδοχής κληρονομίας ή κληροδοσίας, σύμφωνα με το άρθρο 1193 του
Αστικού Κώδικα (Α.Κ., π.δ. 456/1984, Α' 164), δεν εμποδίζει την επιβολή του φόρου.
§ 3
3. Οι προθεσμίες του Α.Κ. για την αποποίηση της κληρονομίας και την αποδοχή της κληρονομίας με το ευεργέτημα της απογραφής, δεν επηρεάζουν την εφαρμογή του παρόντος Μέρους.