Αποτελέσματα live αναζήτησης
Άρθρο 100
Κατάπτωση κρατικής εγγύησης σε περίπτωση περιορισμού ή πλήρους εξάλειψης κύριας οφειλής δυνάμει του ν. 3869/2010 - Τροποποίηση άρθρου 12 ν. 3869/2010, προσθήκη παρ. 6 στο άρθρο 101 του ν. 4549/2018, τροποποίηση παρ. 3 άρθρου 126 ν. 4270/2014
§ 1
1. Στο άρθρο 12 του ν. 3869/2010 (Α' 130), περί των δικαιωμάτων ενέγγυων πιστωτών και έναντι εγγυητών:
α) το υφιστάμενο άρθρο αριθμείται ως παρ. 1,
β) προστίθεται παρ. 2, και το άρθρο 12 διαμορφώνεται ως εξής:
«Άρθρο 12
Δικαιώματα ενέγγυων πιστωτών και έναντι εγγυητών
1. Τα δικαιώματα των πιστωτών έναντι συνοφειλετών ή εγγυητών του οφειλέτη, καθώς και τα δικαιώματα των εμπραγμάτως ασφαλισμένων πιστωτών επί του υπέγγυου αντικειμένου δεν θίγονται. Ο οφειλέτης απαλλάσσεται έναντι των εγγυητών, των εις ολόκληρον υπόχρεων ή άλλων δικαιούχων σε αναγωγή.
Αν όμως ο εγγυητής, ο εις ολόκληρον υπόχρεος ή άλλο δικαιούχο σε αναγωγή πρόσωπο καταβάλει τόσο το τμήμα της οφειλής από την οποία ο οφειλέτης πρόκειται να απαλλαγεί κατά την παράγραφο 1 του άρθρου 11 όσο και μέρος της οφειλής που περιλαμβάνεται στην απόφαση ρύθμισης του άρθρου 8 ή στο σχέδιο διευθέτησης οφειλών του άρθρου 9, τότε αυτός υποκαθίσταται αυτοδικαίως για το τελευταίο ποσό στη θέση του πιστωτή στο μέτρο και με τις προϋποθέσεις που η οφειλή αυτή έχει διαμορφωθεί δυνάμει της ρύθμισης ή του σχεδίου διευθέτησης οφειλών που επικυρώθηκε με τη δικαστική απόφαση.
2. Τα δικαιώματα των πιστωτών έναντι του ελληνικού δημοσίου ως εγγυητή του οφειλέτη δεν θίγονται. Ο περιορισμός ή η πλήρης εξάλειψη της κύριας οφειλής φυσικού προσώπου, ως αποτέλεσμα δικαστικού συμβιβασμού, μεταξύ αυτού και των πιστωτών, σύμφωνα με το άρθρο 7, ή ως συνέπεια ρύθμισης με δικαστική απόφαση, σύμφωνα με τα άρθρα 8, 9 και 11, δεν επιφέρει αντίστοιχα περιορισμό ή εξάλειψη της εγγυητικής ευθύνης του Ελληνικού Δημοσίου για την οφειλή αυτή έναντι των πιστωτών. Ο οφειλέτης απαλλάσσεται της αναγωγικής ευθύνης του έναντι του ελληνικού δημοσίου μόνο ως προς το μέρος της κύριας οφειλής που περιορίζεται ή εξαλείφεται πλήρως, σύμφωνα με το πρώτο εδάφιο.»
α) το υφιστάμενο άρθρο αριθμείται ως παρ. 1,
β) προστίθεται παρ. 2, και το άρθρο 12 διαμορφώνεται ως εξής:
«Άρθρο 12
Δικαιώματα ενέγγυων πιστωτών και έναντι εγγυητών
1. Τα δικαιώματα των πιστωτών έναντι συνοφειλετών ή εγγυητών του οφειλέτη, καθώς και τα δικαιώματα των εμπραγμάτως ασφαλισμένων πιστωτών επί του υπέγγυου αντικειμένου δεν θίγονται. Ο οφειλέτης απαλλάσσεται έναντι των εγγυητών, των εις ολόκληρον υπόχρεων ή άλλων δικαιούχων σε αναγωγή.
Αν όμως ο εγγυητής, ο εις ολόκληρον υπόχρεος ή άλλο δικαιούχο σε αναγωγή πρόσωπο καταβάλει τόσο το τμήμα της οφειλής από την οποία ο οφειλέτης πρόκειται να απαλλαγεί κατά την παράγραφο 1 του άρθρου 11 όσο και μέρος της οφειλής που περιλαμβάνεται στην απόφαση ρύθμισης του άρθρου 8 ή στο σχέδιο διευθέτησης οφειλών του άρθρου 9, τότε αυτός υποκαθίσταται αυτοδικαίως για το τελευταίο ποσό στη θέση του πιστωτή στο μέτρο και με τις προϋποθέσεις που η οφειλή αυτή έχει διαμορφωθεί δυνάμει της ρύθμισης ή του σχεδίου διευθέτησης οφειλών που επικυρώθηκε με τη δικαστική απόφαση.
2. Τα δικαιώματα των πιστωτών έναντι του ελληνικού δημοσίου ως εγγυητή του οφειλέτη δεν θίγονται. Ο περιορισμός ή η πλήρης εξάλειψη της κύριας οφειλής φυσικού προσώπου, ως αποτέλεσμα δικαστικού συμβιβασμού, μεταξύ αυτού και των πιστωτών, σύμφωνα με το άρθρο 7, ή ως συνέπεια ρύθμισης με δικαστική απόφαση, σύμφωνα με τα άρθρα 8, 9 και 11, δεν επιφέρει αντίστοιχα περιορισμό ή εξάλειψη της εγγυητικής ευθύνης του Ελληνικού Δημοσίου για την οφειλή αυτή έναντι των πιστωτών. Ο οφειλέτης απαλλάσσεται της αναγωγικής ευθύνης του έναντι του ελληνικού δημοσίου μόνο ως προς το μέρος της κύριας οφειλής που περιορίζεται ή εξαλείφεται πλήρως, σύμφωνα με το πρώτο εδάφιο.»
§ 2
2. Στο άρθρο 101 του ν. 4549/2018 (Α' 105), περί κατάπτωσης της εγγύησης, προστίθεται παρ. 6 ως εξής:
«6. α. Κατ' εξαίρεση της παρ. 1, σε περίπτωση περιορισμού ή πλήρους εξάλειψης της κύριας οφειλής φυσικού προσώπου, ως αποτέλεσμα δικαστικού συμβιβασμού, μεταξύ αυτού και των πιστωτών, σύμφωνα με το άρθρο 7 του ν. 3869/2010 (Α' 130), ή ως συνέπεια ρύθμισης με δικαστική απόφαση, σύμφωνα με τα άρθρα 8, 9 και 11 του ίδιου νόμου, μόνο ως προς το ποσό που περιορίζεται ή πλήρως εξαλείφεται, το ελληνικό δημόσιο προβαίνει σε εξόφληση των υποχρεώσεών του ως εγγυητής σύμφωνα με την παρ. 2 του άρθρου 12 του ν. 3869/2010, χωρίς τη βεβαίωση του ποσού αυτού, ως εσόδου του Ελληνικού Δημοσίου, σε βάρος του φυσικού προσώπου, στην αρμόδια Δ.Ο.Υ.. Για τυχόν οφειλέτες, εγγυητές και λοιπούς συνυπόχρεους για την οφειλή του φυσικού προσώπου, οι οποίοι δεν απολαμβάνουν της προστασίας του πρώτου εδαφίου, εξακολουθεί να εφαρμόζεται η παρ. 1.
β. Σε περίπτωση αμετάκλητης έκπτωσης του φυσικού προσώπου από ρύθμιση του ν. 3869/2010 και μη ευόδωσης της απαλλαγής του, δυνάμει των παρ. 2 και 3 του άρθρου 11 του ίδιου νόμου, από την οφειλή, η οποία περιορίζεται ή εξαλείφεται πλήρως κατά τα παραπάνω, το κατά τα ανωτέρω εξοφλημένο από το Ελληνικό Δημόσιο ποσό βεβαιώνεται, ως έσοδο του ελληνικού δημοσίου, σε βάρος του φυσικού προσώπου στην αρμόδια Δ.Ο.Υ. ή, αν το ποσό έχει βεβαιωθεί σε βάρος λοιπών υπόχρεων, και σε βάρος του φυσικού προσώπου με προσθήκη αυτού στους συνυπόχρεους για το βεβαιωμένο ποσό, σύμφωνα με την παρ. 1 και την υπουργική απόφαση της παρ. 4.
γ. Σύμφωνα με την παρ. 1 και την υπουργική απόφαση της παρ. 4, το ελληνικό δημόσιο προβαίνει σε εξόφληση των υποχρεώσεών του, οι οποίες απορρέουν από τη μη τήρηση από το φυσικό πρόσωπο του συμβιβασμού ή της απόφασης ρύθμισης, μετά την υποβολή σχετικού αιτήματος κατάπτωσης από τους νομιμοποιούμενους φορείς.
δ. Ο νομιμοποιούμενος φορέας για τη διαχείριση του δανείου, της εγγυητικής επιστολής ή της πίστωσης γενικά ενημερώνει το ελληνικό δημόσιο για την αμετάκλητη έκπτωση της περ. β', εντός έξι (6) μηνών από την πλήρη εξόφληση ή την αμετάκλητη έκπτωση. Σε περίπτωση μη εμπρόθεσμης ενημέρωσης, ενδεχόμενη ζημία του ελληνικού δημοσίου από την παράλειψη αυτή καταλογίζεται σε βάρος του ανωτέρω φορέα που δεν ενημέρωσε εμπρόθεσμα.»
«6. α. Κατ' εξαίρεση της παρ. 1, σε περίπτωση περιορισμού ή πλήρους εξάλειψης της κύριας οφειλής φυσικού προσώπου, ως αποτέλεσμα δικαστικού συμβιβασμού, μεταξύ αυτού και των πιστωτών, σύμφωνα με το άρθρο 7 του ν. 3869/2010 (Α' 130), ή ως συνέπεια ρύθμισης με δικαστική απόφαση, σύμφωνα με τα άρθρα 8, 9 και 11 του ίδιου νόμου, μόνο ως προς το ποσό που περιορίζεται ή πλήρως εξαλείφεται, το ελληνικό δημόσιο προβαίνει σε εξόφληση των υποχρεώσεών του ως εγγυητής σύμφωνα με την παρ. 2 του άρθρου 12 του ν. 3869/2010, χωρίς τη βεβαίωση του ποσού αυτού, ως εσόδου του Ελληνικού Δημοσίου, σε βάρος του φυσικού προσώπου, στην αρμόδια Δ.Ο.Υ.. Για τυχόν οφειλέτες, εγγυητές και λοιπούς συνυπόχρεους για την οφειλή του φυσικού προσώπου, οι οποίοι δεν απολαμβάνουν της προστασίας του πρώτου εδαφίου, εξακολουθεί να εφαρμόζεται η παρ. 1.
β. Σε περίπτωση αμετάκλητης έκπτωσης του φυσικού προσώπου από ρύθμιση του ν. 3869/2010 και μη ευόδωσης της απαλλαγής του, δυνάμει των παρ. 2 και 3 του άρθρου 11 του ίδιου νόμου, από την οφειλή, η οποία περιορίζεται ή εξαλείφεται πλήρως κατά τα παραπάνω, το κατά τα ανωτέρω εξοφλημένο από το Ελληνικό Δημόσιο ποσό βεβαιώνεται, ως έσοδο του ελληνικού δημοσίου, σε βάρος του φυσικού προσώπου στην αρμόδια Δ.Ο.Υ. ή, αν το ποσό έχει βεβαιωθεί σε βάρος λοιπών υπόχρεων, και σε βάρος του φυσικού προσώπου με προσθήκη αυτού στους συνυπόχρεους για το βεβαιωμένο ποσό, σύμφωνα με την παρ. 1 και την υπουργική απόφαση της παρ. 4.
γ. Σύμφωνα με την παρ. 1 και την υπουργική απόφαση της παρ. 4, το ελληνικό δημόσιο προβαίνει σε εξόφληση των υποχρεώσεών του, οι οποίες απορρέουν από τη μη τήρηση από το φυσικό πρόσωπο του συμβιβασμού ή της απόφασης ρύθμισης, μετά την υποβολή σχετικού αιτήματος κατάπτωσης από τους νομιμοποιούμενους φορείς.
δ. Ο νομιμοποιούμενος φορέας για τη διαχείριση του δανείου, της εγγυητικής επιστολής ή της πίστωσης γενικά ενημερώνει το ελληνικό δημόσιο για την αμετάκλητη έκπτωση της περ. β', εντός έξι (6) μηνών από την πλήρη εξόφληση ή την αμετάκλητη έκπτωση. Σε περίπτωση μη εμπρόθεσμης ενημέρωσης, ενδεχόμενη ζημία του ελληνικού δημοσίου από την παράλειψη αυτή καταλογίζεται σε βάρος του ανωτέρω φορέα που δεν ενημέρωσε εμπρόθεσμα.»
§ 3
3. Στο τέλος της παρ. 3 του άρθρου 126 του ν. 4270/2014 (Α' 143), περί εγγυήσεων, προστίθεται η φράση «, με εξαίρεση τις περ. α' έως δ' της παρ. 6 του άρθρου 101 του ν. 4549/2018 (Α' 105)», και η παρ. 3 διαμορφώνεται ως εξής:
«3. Το ελληνικό δημόσιο, ως εγγυητής, προβαίνει σε εξόφληση των υποχρεώσεών του, που απορρέουν από την κατάπτωση της εγγύησής του μετά από προηγούμενη βεβαίωση, ως εσόδων του, των σχετικών ποσών στην αρμόδια Δημόσια Οικονομική Υπηρεσία (Δ.Ο.Υ.) και με βάση τα δικαιολογητικά που καθιστούν δυνατή τη βεβαίωση και την πλήρη υποκατάστασή του στα δικαιώματα του δανειστή ή πιστωτή, τόσο κατά του πρωτοφειλέτη, όσο και κατά των εγγυητών και λοιπών συνυπόχρεων, με εξαίρεση τις περ. α' έως δ' της παρ. 6 του άρθρου 101 του ν. 4549/2018 (Α' 105).»
«3. Το ελληνικό δημόσιο, ως εγγυητής, προβαίνει σε εξόφληση των υποχρεώσεών του, που απορρέουν από την κατάπτωση της εγγύησής του μετά από προηγούμενη βεβαίωση, ως εσόδων του, των σχετικών ποσών στην αρμόδια Δημόσια Οικονομική Υπηρεσία (Δ.Ο.Υ.) και με βάση τα δικαιολογητικά που καθιστούν δυνατή τη βεβαίωση και την πλήρη υποκατάστασή του στα δικαιώματα του δανειστή ή πιστωτή, τόσο κατά του πρωτοφειλέτη, όσο και κατά των εγγυητών και λοιπών συνυπόχρεων, με εξαίρεση τις περ. α' έως δ' της παρ. 6 του άρθρου 101 του ν. 4549/2018 (Α' 105).»
§ 4
4. Το παρόν καταλαμβάνει και αιτήματα κατάπτωσης της εγγύησης του ελληνικού δημοσίου, τα οποία έχουν υποβληθεί μέχρι την έναρξη ισχύος του παρόντος για δάνειο, εγγυητική επιστολή ή πίστωση, για τα οποία η κύρια οφειλή φυσικού προσώπου έχει περιοριστεί ή έχει πλήρως εξαλειφθεί ως αποτέλεσμα δικαστικού συμβιβασμού, μεταξύ αυτού και των πιστωτών, σύμφωνα με το άρθρο 7 του ν. 3869/2010 (Α' 130), ή ως συνέπεια ρύθμισης με δικαστική απόφαση, σύμφωνα με τα άρθρα 8, 9 και 11 του ν. 3869/2010, ανεξαρτήτως εάν τα αιτήματα αυτά έχουν απορριφθεί ή είναι εκκρεμή κατά την έναρξη ισχύος του παρόντος, με την επιφύλαξη τυχόν αντίθετου δεδικασμένου.