ΣτΕ 954/2021
Έκταση εξουσίας δικαστηρίου κατά την εκδίκαση της φορολογικής προσφυγής (μη αυτεπάγγελτη εξέταση ηπιότερης νομοθετικής διάταξης) - Μέχρι πότε προβάλλεται παραδεκτά για πρώτη φορά λόγος παραγραφής - Εικονικά φορολογικά στοιχεία
Το παρόν είναι προσβάσιμο μόνο από τους συνδρομητές του κόμβου, αποτελεί αντικείμενο ειδικής επεξεργασίας και πνευματικής δημιουργίας και προστατεύεται από την νομοθεσία περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας και Συγγενικών Δικαιωμάτων. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση και η με οποιονδήποτε τρόπο και μέσο αναπαραγωγή του, εξ’ ολοκλήρου, τμηματικά ή περιληπτικά.
ΠΕΡΙΛΗΨΗ
[α] Στο πλαίσιο της αναγνωριζόμενης από το άρθρο 79 παρ. 1 του Κ.Δ.Δ. εξουσίας τους, όπως έχει κριθεί (ΣτΕ 1160/2019, 1438/2018, 2221/2018 και 2796/2018), τα δικαστήρια της ουσίας δεν εφαρμόζουν αυτεπαγγέλτως μεταγενέστερες του χρόνου εκδόσεως των προσβαλλομένων πράξεων νομοθετικές διατάξεις βάσει της αρχής της αναδρομικής εφαρμογής της ηπιότερης κύρωσης, αλλά μόνον κατόπιν αιτήματος των διαδίκων, οι οποίοι πρέπει να εκθέτουν και τα πραγματικά περιστατικά κατ’ εκτίμηση των οποίων κρίνεται ο ευμενέστερος ή μη χαρακτήρας του νεότερου νόμου, δυνατότητα που, εν προκειμένω, είχε στη διάθεσή της η αναιρεσείουσα, δεδομένου ότι, κατά τη συζήτηση της προσφυγής της είχαν ήδη τεθεί
[α] Στο πλαίσιο της αναγνωριζόμενης από το άρθρο 79 παρ. 1 του Κ.Δ.Δ. εξουσίας τους, όπως έχει κριθεί (ΣτΕ 1160/2019, 1438/2018, 2221/2018 και 2796/2018), τα δικαστήρια της ουσίας δεν εφαρμόζουν αυτεπαγγέλτως μεταγενέστερες του χρόνου εκδόσεως των προσβαλλομένων πράξεων νομοθετικές διατάξεις βάσει της αρχής της αναδρομικής εφαρμογής της ηπιότερης κύρωσης, αλλά μόνον κατόπιν αιτήματος των διαδίκων, οι οποίοι πρέπει να εκθέτουν και τα πραγματικά περιστατικά κατ’ εκτίμηση των οποίων κρίνεται ο ευμενέστερος ή μη χαρακτήρας του νεότερου νόμου, δυνατότητα που, εν προκειμένω, είχε στη διάθεσή της η αναιρεσείουσα, δεδομένου ότι, κατά τη συζήτηση της προσφυγής της είχαν ήδη τεθεί